O ano empeza en primavera

As batallas políticas líbranse no campo das ideas. Cando estas non brillan son as ambicións persoais as que soben á palestra

O ano empeza en primavera

Valorar(108)

BAUTISTA ÁLVAREZ

 

-----------------------------------------------------------------
[NOTA EDITORIAL.- A responsábel editorial desta publicación dixital, Terra e Tempo, recorda que as valoracións e opinións contidas nos artigos das colaboradoras e colaboradores habituais recaen integramente no ámbito da responsabilidade delas e deles. A directiva non asume como propias máis que as afirmacións do "Editorial" ou de "Xunta Directiva da Fundación Bautista Álvarez" que, con este nome, se publica á cabeza dos artigos do día. Tendo comprobado como é moi elevado o número de lecturas e comentarios dalgúns artigos -cousa que nos honra, naturalmente-, asistimos igualmente a unha utilización espuria da opinión dalgúns colaboradores, facéndoa extensiva á Fundación Bautista Álvarez ou á Unión do Povo Galego, partido que non ten responsabilidade sobre este dixital que edita a Fundación. Insistimos, por isto, en como o dixital Terra e Tempo, respeitando a liberdade de expresión dos seus colaboradores, non fai súas en absoluto as aprezacións particulares, sobre calquera tema, dos mesmos. Reservámonos, claro está, como en calquer publicación similar, o dereito de inserimento dos comentarios que cada artigo merecer, pois non damos nin daremos cabida a aqueles que conteñan insultos ou resulten difamantes ou inxuriantes para persoas, institucións ou organizacións.]
-----------------------------------------------------------------


Se non podes vencer ao teu inimigo únete a el. Aínda que o pareza, non é un dito inventado polos que despois de caeren de bruzos pediron albergue na casa do nacionalismo e se mantiveron nela mentres non curaron as feridas da trompada. É a norma escrita no código da retranca. Mália teren prometido fidelidade aos principios que inicialmente menosprezaban, estes retranqueiros nunca se atoparon a gosto na nova morada, e aproveitaron a primeira goteira que se abriu no tellado para saír dela. En realidade, botaban de menos o cortello onde deixaran a maseira ideolóxica. A ruptura, que se quere presentar como desfeita, non é máis cá un pequeno furuncho que pouco a pouco vai supurando o brume da infección. Nas declaracións públicas dos desertores está o recoñecemento do propio fracaso: a imposibilidade de amolecer a firmeza do nacionalismo desde dentro, de domesticalo, de levalo ao rego dun galeguismo ben entendido. Por iso se lanzaron á intemperie sen paraugas, outeando agora novos camiños polos que poder seguir. A desorientación é proverbial. Saíron mutilados dunha asemblea que agoiraban vitoriosa, e andan agora á procura de protésicos. Para a compota que están a cociñar tanto lles vale a seudoesquerda españolista como o independentismo radical ou mesmo grupellos proclives á resistencia armada. De palla ou de pallugueiro, estamos seguros que lograrán encher o palleiro. Cortexadores non lles han faltar. Non por guapos, senón por revoltosos. 

Por medo á friaxe ou non ter garantidos suficientes apoios nas institucións están os que a banda pioneira deixou en retagarda. Quedaron co santo pola esmola e non por devoción. ¡Ollo con eles! Nunha organización milítase para defender principios, non para combatelos. Ademais de estulticia hai procacidade nas declaracións dos que subordinan a súa permanencia na fronte patriótica ao obxectivo de ir roendo pouco a pouco a liña aprobada en asemblea por abafante maioría. Non pertence á ortodoxia nacionalista a resurrección dos autos de fe dos tempos da Inquisición, mesmo que haxa quen cre no Santo Oficio igual que nas meigas. Pero si é de rigor manterse vixiantes e distinguir os pasaxeiros dos polisóns. Unha cousa é discrepancia e outra oposición. Se cadra, un dos erros que conduciron á situación actual foi o non ter posto na porta de entrada o cartel de "reservado o dereito de admisión". Outro, repartir a esgalla credenciais entre novizos que acababan de ingresar ou solar o piso con táboas de importación. Con estes descoidos chegouse a darlle valor de cátedra aos que estaban nela de emprestado. Moitos, que nunca mereceran titulares nos xornais, son noticia agora que se puxeron fóra, e a prensa atribúelles currículos nunca recoñecidos cando estaban dentro. Eses platós, abertos aos discrepantes, a min lémbranme un programa televisivo conducido por un tal Navarro, que todas as noites cruzaba o Misisipí con elementos impresentábeis.

Acouguemos un chisco. Á dona Maruxa sempre lle tocaba perder nas partidas de naipes que botabamos despois da cea. Visto é, pois xa se sabe que os asuntos do azar non se resolven co cerebro -que a ela lle sobraba- senón coas veleidades do albur. Do tute pasábamos á escoba e da escoba á brisca. Sempre igual. Cansa de perder, dona Maruxa espetábanos: "¿E non haberá algún xogo no que se poida ganar?" A anécdota venme á memoria pola ousadía dos que queren que se repita o partido que veñen de perder. Ou sexa, levar a militancia ao rabo dos seus antollos. Coma se o Madrid esixise un novo campionato sempre que a liga a gañase o Barça. A proposta ten o seu aquel. Se cadra, como na voda da parábola, mandar os criados á rúa para arramplar con todos os eivados que non lograran mobilizar na asemblea anterior. As urnas, non as mans, xa falaron. E falaron no idioma democrático que os disidentes esixiran.

As batallas políticas líbranse no campo das ideas. Cando estas non brillan son as ambicións persoais as que soben á palestra. E tamén os tópicos. E ningún tan sobado nin tan baleiro fundamentar unha alternativa no lema da apertura: "apertura á xente". ¿A cal deas? Non é un ser homoxéneo, xenética e socialmente idéntico. Aínda que o sistema está camiñando cara iso, por fortuna non chegou por agora á sociedade a clonación. Hai xente de sangue azul e outra de cor vermella. A miña tira a roxo. Existen señores e vasalos. Amos e criados. Os que defenden e os que refugan o idioma. A sociedade é un fervedoiro de contradicións, e só na confrontación das mesmas se fai posíbel a transformación que se invoca como postulado. Para algúns a xente é un simple mercado. Son os que se poñen fóra dela. E con tal de mércala tanto lles dá abelorios coma doas de vidro. Nós, os que entendemos a política como loita, somos a xente, a xente que lle doe a dependencia do país, a colonización, as agresións ao idioma, e se a Nación esmorece e desaparece estamos dispostos a morrer con ela. Morreremos arrolados polos versos de Manuel Antonio: "Fomos ficando sós, o mar, o vento e máis nós". Se cadra falamos así, con afouteza, por fidelidade a unha organización á que lle naceron os dentes e foi curtida na represión. Daquela, o currículo dos militantes quedou impreso nos ficheiros da policía, antes de que a prensa fabricase ídolos. Utilizamos os escanos cando nos serven para crear conciencia, pero non hipotecamos neles unha doutrina que o nacionalismo veu divulgando desde tribunas non remuneradas. Eis a diferenza. Algún creto merecen siglas que se mantiveron firmes e imutábeis durante case medio século. Pouca confianza inspiran as que nacen e desaparecen, tan efémeras coma relampos dunha treboada de verán, presentando distintas versións das mesmas ideas e con idénticos protagonistas. Nesa veleidade está a constatación do seu fracaso.

Agora ben, na mal chamada "apertura" pode existir unha intención malsá. Vexamos por que. O proselitismo forma parte do código político de calquera formación, principalmente da esquerda. Significa penetrar na sociedade para captar adeptos. Abrímonos ao pobo cando irradiamos mensaxes nas campañas electorais. Facémolo desde a tribuna, e tamén sentados no galiñeiro e no patio de butacas. Porque temos algo que levarlle, e o que del queremos recibir é a aportación necesaria para construírmos entre todos un proxecto colectivo. O cristianismo penetrou en Roma brandindo a cruz do nazareno, un símbolo que desafiaba a Xúpiter e a todos os deuses do Capitolio. Vaiamos á xente para sementar conciencia, non para agravar a súa alienación. Concepto xa anterior a Marx. A mentalidade alienada foi a que condenou a Galileo por afirmar que era a Terra e non o sol a que rotaba. Dáme a impresión de que os furibundos da "apertura" interpretan ao pobo do mesmo xeito que nalgunha ocasión satirizou Lope de Vega: "El vulgo es necio y pues lo paga, hay que hablarle en necio para darle gusto". Falan de transformar, pero chímpanse ao río non para modificar o curso senón para deixarse levar pola corrente. Mensaxeiros do sistema, son uns simples depredadores de votos que utilizan como cebo da súa egolatría. ¿Qué diferenza existe entre eles e a dereita? Que representan o papel de comodín no póker que o poder está a xogar con nós. Aí radica a intención malsá deste aperturismo. Censúrannos por sermos belixerantes e non conciliadores co adversario a combater.

Non se pode saír ao auditorio para engaiolar ou divertir ao público como fan os comediantes. Hai que falar claro e con arrouto. Que o pai da crise é o capital. Capital sen eufemismos nin sinónimos edulcorantes. Que a febleza da nosa economía, con crises ou sen elas, non se debe á preguiza dos galegos nin a unha natureza pouco xenerosa. Que é causada polos recursos expropiados e chuchados a través dunhas relacións de tipo colonial. Que cando emigramos non é por solazar o espírito (conclusión á que conduce unha teoría de Piñeiro), senón para buscar fóra o compango que non atopamos dentro, por temos roubado España a chave da despensa. Que autodeterminación non significa pobreza senón liberdade e redención da escravitude. Que o noso idioma é o galego e a lingua invasora o español. Que un pobo que despreza o seu idioma é un pobo desprezado. Que a nosa historia non se inicia en Covadonga senón nos Irmandiños de Roi Xordo, os que derrubaron castelos, non os que os reconstrúen agora obrigados pola nobreza vencedora. Unha observación. Os mellores resultados electorais do nacionalismo producíronse cando estes argumentos primaban no seu discurso, cando aínda non abrira as portas. O declive veu unha vez que o buque, pilotado por saboteadores e polisóns, comezou a escorar cara estribor. ¡Por fin sós, musitan os noivos xa liberados dos angustiosos parabéns cos que os convidados lles pagan o xantar! Os galanteos que algúns pretendentes consideraban inicio dunha lúa de mel foron derivando pouco a pouco nunha vincha de fel que agora rebentou.

Aclaremos. A diferenza non está en cerrarse ou abrirse á sociedade, senón na linguaxe e no ton empregado para dialogar con ela. Iso é, diálogo e non monólogo. Sobre todo no contido ideolóxico da mensaxe que se quere difundir. Postos nun plano derrotista, concedamos que o pobo, xa vencido, derrotado, quedou incapacitado para dixerila. Se así for, fagámonos súbditos submisos da Iberia seca e mandemos Galiza á prehistoria. Pero non nos rebaixemos á condición de marráns do nacionalismo, igual ca os árabes e xudeos conversos que xogaban ás escondedelas con dúas relixións: a imposta e a orixinal. Mortos si, pero nunca escravos, porque a escravitude non se impón aferrollando os brazos senón a mente de quen se rende. Entrega ou resistencia. A forza dunha nación sometida está en resistir. Ergamos o ánimo e non as mans. A árbore nacionalista segue vizosa. Despois da caída das follas murchas do outono que acabamos de pasar volverá unha nova floración na primavera, a estación na que empeza o ano para os que aínda temos fe no noso pobo. A follaxe desprendida, nin sequera lle servía aos nosos labregos para roxar o forno onde cocían. Usábana para facer esterco ou de mulime nas cortes da facenda.

Rematemos facendo a diagnose dos doentes. Din sentirse asfixiados dentro da organización nacionalista. Este é o termo utilizado nas declaracións públicas por uns e mailos outros. Claro que si. Pero o sufoco prodúcenllo as ideas e non o sectarismo ao que culpan da súa deserción. Os "magníficos" veñen incitándonos a emprender unha viaxe para chegar á xente. ¿Qué se quere significar con isto? ¿Qué non se pode contar con ela para o proxecto político que defendemos? ¿Qué non debemos alporizala falándolle de autodeterminación, soberanía, da importancia do galego? Afirmativo, ignorantes clericatos. Non hai inquisidores nin martelo de herexes. A diferenza está entre os que queren facer a viaxe en limusina e os que preferimos facela a pé. Esta é a nosa maneira de abrirnos á sociedade: camiñando cos peóns.http://www.terraetempo.net/

os merlos da utopía

Non é unha pregunta tráxica porque, en rigor, non responde a unha dúbida existencial de gran fondura

E eu de quen veño sendo?

 
MARICA CAMPO

Admíranme as certezas absolutas de algúns. Servidora, que son eu dito ao vello xeito, ten moi poucas e pregúntase nas noites de desvelo: E eu de quen veño sendo? Non é unha pregunta tráxica porque, en rigor, non responde a unha dúbida existencial de gran fondura. Tampouco é unha brincadeira, porque algo si que me preocupa atopar a miña xinea, estirpe, filiación ou como queiran chamarlle á póla da árbore nacionalista na que pouso.

Servidora sempre pensou na árbore. Sabía que esta  tiña algunhas pólas con nome propio, unhas  fortes e outras de grosor mínimo; porén eran maioría as que non se recoñecían máis que na súa pertenza ao tronco común. Eu estaba nunha desas.

Que vento esgallou algunhas das pólas con nome propio, e as fixo voar despois, non me toca a min explicalo entre outras razóns porque podería arriscarme  nas certezas que denuncio. En todo caso, pasarán anos até que se poida saber se as ramas xermolan noutrén, se a demouca lle dá máis vigor á árbore, ou se unhas e outra saíron perdendo e con elas Galiza e nós, galegas e galegos, que á fin é do que se trata.

A cousa é que, a raíz destes feitos, leo e escoito que quen fica no BNG é a UPG, tamén chamada U alén doutras cualificacións que non repito por non me facer eco das cousas que algúns escriben nos foros baixo a impunidade do anonimato. Polo visto a maioría, independentes, non somos tales, senón ovellas a seguir aos corifeos desta organización. A única liberdade que exercemos é a do amén porque, evidentemente, somos parvos. Parvos e estómagos agradecidos, que, xa se sabe, reparten empregos super-mega-ultra-remunerados contra a crise e os recortes dela derivados.

Un psicanalista tiraría moitas conclusións lendo os males que denuncian, dos militantes que  seguen onde estaban, certos difamadores. Está claro que asimilaron á perfección o discurso dos adversarios políticos e emprégano agora en contra dos que foron os seus compañeiros e compañeiras de viaxe. Cumpriríalles ler a Paulo Freire e a súa Pedagoxía do oprimido. E eu pregúntome se notábeis persoeiros que se desvincularon do Bloque saben en que compaña o fan. Porque, ademais, aínda nunca lin argumentos, si comentarios viscerais que o mesmo defenden unha cousa que a contraria.

Non se entenda, por favor, que non respecto a decisión dos que tomaron outro rumbo. Tampouco que penso que non os moven argumentos serios. Eu só me refiro ao batallón dos que, sen asinar co seu nome, embarran o terreo desde a internet. Digo batallón, mais seguramente son catro que non teñen máis que facer.

Mais isto non me tira o sono, así que volvo ás miñas dúbidas: E eu de quen veño sendo? Coidaba que da defensa da lingua, a ecoloxía, a cultura, a igualdade ...: a Galiza que soño. Pois non. Seica son da UPG á que nunca me afiliei, uns comunistas que van abolir a propiedade privada, nacionalizar os nabais (de nabos, claro) e o naval (tan boiante, xa ora), a caixa de aforros que xa non existe e a catedral de Santiago.

Falando en serio e resumindo: Fóra dunhas cantas persoas moi próximas,  descoñezo quen é independente ou non no Bloque. A min tampouco mo preguntou ninguén, mais sei que non falta quen te adscriba pola súa conta porque coñecen as túas amizades. O curioso é que (supoño que coma min a maioría) temos amizades en moitas partes. E supoño tamén que faremos nosa a máxima de Aristóteles: "Platón é o meu amigo, pero a verdade éo máis".

A verdade -unha de tantas- é que máis de un entre os que se queixaban da baixada electoral do Bloque foron votar nas últimas eleccións e fixérono en branco. Non o imaxino, confesáronmo eles mesmos. Consideraban que o PP, a quen sabían que favorecían, era mellor que o Bloque ou era aquilo de "canto peor mellor"?

Os que ficamos non somos noticia, mais somos esperanza. Esperanza de que a árbore se volva a cadora máis frondosa porque, pese a quen pese, aínda seguen a cantar nela os merlos da utopía que pide futuro.

( http://www.terraetempo.com/ )

CRISE DO NACIONALISMO ou NACIONALISTAS EN CRISE?

A crise do nacionalismo.

O balbordo mediático, a intoxicación e a confusión deliberadas teñen poder para facer dano de momento, pero non o teñen para aniquilar unha traxectoria política

 

Francisco Rodríguez Sánchez.

 

A crise que está a vivir o nacionalismo galego, tendo concomitancias coas que sufriu noutros momentos da súa historia no século XX, presenta algunhas diferenzas cualitativas. Para podermos comprendela, á marxe de caricaturas, prexuízos e manipulacións, perfectamente orquestradas polas direccións dalgúns medios de comunicación, ao servizo de intereses nas antípodas do nacionalismo galego, cómpre termos presente o contexto no que acaba por estourar: unha grave crise do sistema capitalista e dos aparatos institucionais e políticos que o amparan, a Unión Europea e o Estado Español, empeñados en procurar unha saída contraria ás maiorías sociais, reforzando o seu carácter antidemocrático, antinacional, represivo e imperialista, acorde coa globalización e coa conseguinte eliminación da capacidade dos pobos decidiren libremente o seu futuro. Pode parecer ilóxico que, xustamente cando a realidade é máis clara, se produzan discrepancias sobre a función e os obxectivos do nacionalismo galego. Porén esta aparente contradición resulta explicábel. A experiencia demostra que, en todas as circunstancias críticas, sempre se produce unha tensión entre a tendencia a acomodar o discurso e a práctica a un sistema que se considera invencíbel e a tendencia a clarificar e asumir o papel que dá razón de ser. Velaquí o quid do conflito que o nacionalismo galego está a vivir. Alén de ser inevitábel, esta tensión é perigosa por canto no primeiro caso pode conducir simplemente a unha homologación ou asimilación que prive o nacionalismo de función, e no segundo a un ideoloxismo ineficaz socialmente. A raíz da confrontación foi, pois, profundamente ideolóxica e política. Non hai máis que ler os relatorios que cada corrente elaborou para definir as posicións que pretendían, após o debate colectivo necesario, converteren no documento-guía da acción política durante os tres próximos anos. Natural e lexítimo.

Certamente esta é a fin dun proceso que se iniciou xa hai máis de dez anos, a comezos do século XXI, con máis indecisión e incerteza. Algúns resultados electorais axudaron a impulsalo e a reacción perante outros evidenciou que se desexaba e traballaba desde dentro, irresponsabelmente, a prol do desastre, por exemplo, ficar sen presenza no Congreso dos Deputados, para reforzar as propias posicións. O que xa estaba en xerme medrou cando a sociedade está máis confusa, escéptica, desmoralizada e desconfiada, e mesmo cando aínda hai sectores que seguen sen asimilar a perda do Goberno na Xunta. Paradoxalmente, quen se acolleu á bandeira de enganche da rexeneración da fronte, tiña desatado antes unha continua oposición nos medios contra o empeño de restaurar o perfil do BNG, a través de actuacións institucionais e sociais coherentes e audaces, como forza de oposición aos gobernos español e galego. O obxectivo foi desacreditar a organización e producir unha sensación de desunión, caos e inoperancia, que non se correspondía coa situación interna real. Porén, para un observador imparcial, era rechamante como se podía reaccionar con tanta virulencia contra unha liña de actuación que se inspiraba nos principios fundacionais do BNG e no acervo das súas análises e alternativas políticas xenuínas. Como resultaba inaudito escoitar apelacións á democracia por parte de quen tiña como norma violar ostentosamente todos os acordos ou decisións tomadas por maiorías amplas, cando non por unanimidade nos órganos de dirección ou nas asembleas. O nivel de desafección, ataques persoais e descualificación continuas, contra a maioría do BNG e moitos dos seus membros, foi sintomático de que non se estaba nel para construír nada, senón para derrubar e desprestixiar, naturalmente esperando o momento oportuno para intentar montar algo fóra, se non se lograba unha maioría dentro. Nas hemerotecas están as probas contundentes de que as palabras fraternidade e irmandade son, para algúns, un slogan fraudulento para agochar a súas fraquezas, e a forma máis fácil de obviar a definición política práctica cunha retórica tan teatral como efectista.

Estamos nun contexto no que cumpría a actualización e aplicación da tese tradicional do BNG sobre a Unión Europea, como espazo globalizado, no que non poden ter cabida as aspiracións a termos capacidade de decidir para defender os nosos intereses vitais, comezando polo dereito a contar cunha base produtiva propia. Cando menos lexitimidade social ten a UE, dáse o paradoxo dun sector nacionalista reaccionar con brío inusitado contra a ratificación e actualización da nosa posición tradicional. Algo similar aconteceu coa avaliación do marco autonómico, como espazo esgotado, choido para camiñarmos cara a soberanía. Por certo, un concepto que, todo un síntoma, algúns renovadores consideran periclitado ou superado, sen aclarar que restricións debe sufrir esta aspiración, nos tempos de modernidade política que predican. Escollendo este camiño de revisión, non estraña que a consideración da nación como realidade obxectiva se mire con desdén ou se queira minimizar a importancia da lingua propia como elemento vertebrador do discurso nacionalista. Tal e como está a situación, tan clara e sen ambigüidades, o tratamento destes temas debía conducir sen maiores problemas a unha asunción colectiva sen graves convulsións internas. Non foi así: a confusión ideolóxica e a pretensión de considerar Galiza unha sociedade desenvolvida, normal, como as centrais da Unión Europea, alimentan a tese de que estamos no mellor dos mundos posíbeis. Deste xeito, propónsenos, como liña a seguir, algo que, en esencia e no mellor dos casos, non disente nin contrasta coa da esquerda española, a non ser polo ámbito de actuación. Non en balde, nalgún sector dos que, desde hai tempo, incitaron ao abandono do BNG, estivo actuante sempre a posta en cuestión do principio de autoorganización, mesmo defendendo e participando en estruturas sindicais de ámbito español. Cada vez será máis aberta a súa proclama a prol da unidade do que denominan esquerda nacional, non nacionalista, que incluiría á esquerda antinacionalista ou sucursalista. Malia unha retórica oportunista velar esta intención, non deixa de aparecer sutilmente en certos discursos rexeneracionistas. Por outra banda, desde hai tempo, circula por internet, emitida desde fontes con nome e apelidos vinculados ao PP (por certo, partido que devece por ver esfarelado o BNG), a exhortación a escindirse do BNG, de non poder mudalo nunha alternativa galeguista, autonomista, europeísta e burguesa, como foi Coalición Galega. Esta si que é pertinaz vocación para inventar unha realidade inexistente, e unha alternativa nada acorde coas necesidades do país e das súas clases populares. O experimento xa foi probado con escaso éxito e falta de vontade firme na defensa dos intereses do pobo galego. Só callará, circunstanciadamente, se a dereita ou a esquerda españolas bipartitas o necesitaren...

A crise do nacionalismo galego expresa, isto é o máis preocupante, a crise ideolóxica, económica, social, política e cultural, dunha sociedade, dun pobo, nunha situación crítica. Alén de curiosas, contraditorias, xustificativas, psicoloxistas ou intoxicantes argumentacións para explicar as condutas individuais ou colectivas nunha crise de natureza política, o fundamental é evidenciar as causas desa natureza que a provocaron. A resposta ás seguintes preguntas dános a clave: Estáse ou non por combater a globalización desde unha perspectiva nacionalista? Concórdase coa tese de que a UE é o espazo global no que estamos inmersos e que, tal e como está deseñada, Galiza non ten futuro algún nela? Considérase que é compatíbel a existencia de Galiza como pobo diferenciado co o modelo económico e político que a UE e o Estado español simbolizan? É posíbel outro modelo de Unión, que respecte a soberanía dos pobos e se cimente nos dereitos e intereses das maiorías sociais, na paz e no antiimperialismo? ¿Tense claro que a a cesión de soberanía do Estado español á UE non repercute en maior capacidade de decisión do pobo galego? É posíbel superar a crise económica actual de forma favorábel ás maiorías sociais e aos pobos como o galego, se non poñemos en cuestión a actual UE, o Estado español e o modelo económico-social e político oligopólico que os sustentan? Os distintos relatorios a debate no proceso asembleario que tivo a súa culminación en Amio, contestaban este interrogatorio de forma diferente e ás veces antagónica. Recorreuse mesmo, nunha fase do proceso, a opacar con ambigüidades e indefinicións o discurso rexeneracionista. O importante era dar a batalla para desprazar a quen desenvolvía os elementos matrices do BNG, actualizados conforme ás circunstancias presentes, con claridade. Parece obvio que determinadas respostas nunha mesma dirección ás preguntas devanditas farían innecesario o nacionalismo. Non é que todas teñamos que contestalas todos coa mesma contundencia e convicción ou da mesma maneira. Todos podemos e debemos esperar tamén a definir a práctica perante os problemas concretos. Esta é a vía posíbel para a unidade. Mais non o pode ser un discurso que non privaría de razón de ser, de funcionalidade conforme á necesidade. A partir desta consideración cabe facer con igual rotundidade a de que, seguramente, o importante continúa sendo a convivencia entre os que, polo menos, estamos dispostos a escoitar a razón dos outros para enfrontarnos aos problemas que as preguntas encerran desde unha óptica galega.

A artillería mediática, durante todo o proceso asembleario, especialmente nos días inmediatamente anteriores á celebración en Amio, foi espectacular, co obxectivo de forzar a vontade da militancia en favor do rexeneracionismo, da renovación, para vencer oscomunistas e o aparato. Foi unha mestura dos métodos de propaganda da guerra fría, cos que se practican na actualidade para impor un novo dominio colonial máis eficaz, especialmente en Oriente Medio: todo vale para acabar cos obsoletos e os anticuados, coa meiga monstruosa, orixe de todos os nosos males. Venme á memoria como o Servizo de Información dos USA suxería que se denominase como Vietcong (comunistas vietnamitas) ao Fronte de Liberación Nacional de Vietnam do Sur para combater o prestixio patriótico que tiña a denominación Viet Minh, negándolle así o seu carácter plural. Alén de demonizar con insistencia a UPG, e en particular a algún dos seus membros, o obxectivo mediático obsesivo foi a eliminación da sigla que realmente obtivo a maioría democrática, Alternativa pola Unidade, da que aquel partido non é máis que unha parte menor. Así se quere intoxicar coa idea de que non existe pluralidade nin independentes, alén de resultaren cavernícola, na opción máis votada. Non me cabe a menor dúbida de que o carácter patriótico, nacionalista, democrático e antiimperialista é o máis senlleiro e definidor da Alternativa pola Unidade. Porque, contra o que os medios gustan de vender, non estivemos nunha confrontación entre comunistas e socialdemócratas. Nunca foi esta a dialéctica real no interior nin para fóra que expresou a Fronte. A dialéctica está máis ben na diferenza na forma de interpretar o problema da nación e nas alternativas para facer de Galiza un país digno e con capacidade de decisión. Está esta cuestión relacionada co modelo económico-social que se defende? Certo, pero é ela a determinante da crise ideolóxica e política que o BNG viviu. Até tal extremo que o exacto sería afirmar que os dous polos desta dialéctica están no nacionalismo antiimperialista, por unha banda, e o galeguismo europeísta, pola outra, naturalmente con todos os matices e precisións intermedios que caiban. Para os aparatos do poder, para o bipartidismo español, isto foi tamén o relevante, no fondo. Para eles Alternativa pola Unidade, a UPG en redución metonímica manipulada, ten un pecado orixinal imperdoábel: ser a responsábel do nacionalismo galego estar vertebrado, o seu patriotismo (palabra avellada, pouco moderna). De novo lémbrome de como Dean Acheson, subsecretario de Estado dos USA, retrucaba, cando se lle falaba do patriotismo de Ho Chi Minh, que nas sociedades coloniais todos os comunistas eran nacionalistas. Sexa dito, salvando todas as distancias, e desde a perspectiva de quen nunca formou parte de ningunha Internacional comunista.

O tempo aclarará aínda máis o significado e causalidade desta crise. Non me cabe a menor dúbida de que algúns dos que abandonaron se seguen defendendo o criterio de autoorganización, consoante coa defensa do dereito á existencia de Galiza como pobo con capacidade de decisión, terán moitos problemas con moitos compañeiros de viaxe nada proclives á ideoloxía nacionalista, que sempre odiaron e mesmo nunca militaron no BNG. Á inmensa maioría do BNG, que segue intacto, tócalle, dentro das diferenzas lóxicas e lexítimas, escorrentar os dous perigos aos que me referín, decorrentes da máxima tensión entre os polos confrontados, o da asimilación e o do ideoloxismo. Na mudanza desta confrontación lexítima nunha convivencia creativa e construtiva está a cuestión agora. O balbordo mediático, a intoxicación e a confusión deliberadas teñen poder para facer dano de momento, pero non o teñen para aniquilar unha traxectoria política nin para desfacer unha organización con trinta anos de experiencia e de combate ás súas costas. Como non o teñen para seguir coa insidiosa intoxicación da falta de democracia e transparencia ou da existencia dun misterioso e poderosos aparato de control. Non hai organización máis democrática nin máis transparente que o BNG. Sempre foi así, mais para os que teimaban na caricatura e no estereotipo, todo o proceso e a Asemblea de Amio deixounos coa boca aberta. Resulta difícil seguir acreditando nas propias mentiras...

http://www.terraetempo.com/ 

Apertura da XIII Asemblea Nacional do BNG

ISAAC DÍAZ PARDO (+)

¡MELLOR NADAL!

LINGUA, FORZA DE AMOR.

con ALFONSO DANIEL RODRÍGUEZ CASTELAO

Resistiré al gobierno del PePé...

bem invitados: do negro ao Branco, Carlos, por algo será

bem invitados: do negro ao Branco, Carlos, por algo será

Palestina decidirá pronto los pasos a seguir para su adhesión a la ONU | Patria Grande

Palestina decidirá pronto los pasos a seguir para su adhesión a la ONU | Patria Grande

Lucas Demetrios Papademos (Λουκάς Δημήτριος Παπαδήμος)

Con Papademos o inferno de Grecia automáticamente pasa a ser 


purgatorio. Este nomeamento dá o caso por zanxado. Punto pelota. 


E aquí paz e despois gloria...


¡Deica logo, Λουκάς!

Catro anos comprometidos contigo, con Vigo.

ROSALÍA DE CASTRO

A Mallega nos Ancares

ver, ves o BERBÉS...

NÁUTICO VIGO